Groenten uit de supermarkt

Sinds kort koop ik de groenten voor ons thuis weer op de markt. Maar dit doe ik niet in het eigen dorp. In ons dorp is de markt op vrijdag en het is een kleine markt. Maar dat is niet het probleem. Het probleem zijn de groenten die je er kunt kopen. Het zijn goede groenten, stuk voor stuk zijn de groenten kwalitatief van goede kwaliteit. En daar betaal je natuurlijk ook voor. De groenten die ik in mijn dorp op de markt koop zijn vergelijkbaar met die in de supermarkt. Voor onze groenten fiets ik nu naar een (wat groter) dorp verderop.

Vroeger, toen ik net op mijzelf ging wonen, had de Centra (de supermarkt) een groenteman. Met je winkelwagen liep je de supermarkt binnen en vroeg je aan de groenteman dat wat je nodig had. Hij pakte die, woog ze af en voorzag je hele pakket van een bonnetje. Bij de kassa kon je alles afrekenen.

Het voordeel van die groenteman was dat hij alles regelde. Had je een pond paprika’s nodig, dan kreeg je een pond paprika’s. Tegenwoordig is dat een stuk lastiger. Door de zelfbediening in de supermarkt denkt de supermarkt nu voor ons. En dat heeft zo zijn gevolgen. Want om fraude tegen te gaan en om het de consument ‘makkelijker’ te maken krijgen veel producten een eenheidsprijs. Je betaalt per paprika in plaats van een kiloprijs.

En dat heeft een groot nadeel. Omdat je per stuk betaalt en niet per hoeveelheid zullen de producten ongeveer even groot moeten zijn. Als klant wil je waar voor je geld, ongeacht of je het nodig hebt, je kiest toch altijd de grootste of mooiste paprika. En dat zie je aan de paprika (en veel andere groenten, fruit gaat veelal nog per gewicht). De paprika die ik in de supermarkt koop is groot en opgeblazen, ideaal voor een gevulde paprikaschotel. Maar ja, hoe vaak eet je die?

Maar het standaardiseren heeft volgens mij ook andere nadelen. Veel groenten die niet aan de norm voldoen worden afgewezen en waarschijnlijk verwerkt tot andere producten (hoop ik). Maar een deel wordt ook weggegooid, verwerkt tot veevoer. Koeien die boontjes uit Kenia eten, omdat ze net te groot zijn (zie artikel, 2011).

De markt in mijn dorp verkoopt groenten per kilo. Maar het zijn wel de groenten die de supermarkt ook verkoopt. Ze zien er perfect uit en gaan lang mee. En de prijs ligt net iets onder die van de supermarkt. Het is net als vroeger bij de supermarkt, prima kwaliteit, prima service. Maar toch wordt ik er niet echt blij van.

Hoe anders als ik naar de markt ga in het dorp verderop. Ik moet er even voor fietsen, maar dat heb ik er voor over. De kraam waar ik heen ga is in mijn ogen uniek in deze omgeving. Natuurlijk hebben ze er de standaard groenten, zoals paprika’s. Je kunt ze per gewicht kopen, niet per stuk. En ze hebben niet een standaard grootte. Ik koop er vaak een zakje (!) van 1,5 kilo. Hierin zitten de meest rare paprika’s, goede kwaliteit, maar vaak wel misvormd.  Maar dat maakt niets uit, ik versnij ze toch voor de maaltijd.

Het mooiste vind ik de extra afdeling die deze marktkoopman heeft. Hier kan je groenten kopen die de afgelopen week niet verkocht zijn, maar vaak ook bijna verlopen zijn. Vaak koop ik twee kilo tomaten (gekneusd, half zacht) voor soep of saus, aubergines (voor het eind van het weekeinde opeten) en zacht fruit (Jam!). Maar ook koop ik er een licht bedorven ananas, snijbonen met vlekken of een niet stralend witte bloemkool met van die zwarte plekjes. Je betaalt er weinig voor, het is gewoon eten, en de koopman hoeft het niet weg te gooien, het is een win-win situatie.

En nadat ik een uur weg ben geweest (ik babbel vaak ook even met de koopman), alleen maar om naar de markt te gaan, kom ik blij en tevreden thuis. Vervolgens ga ik nog langs de biologische winkel, de kaasboer (ook voor een kort gesprekje) en voor wat basisspullen langs de supermarkt. Boodschappen doen is op deze manier gezellig. De individualistische terreur (met bijbehorende prijzen) van de groentenafdeling  van de supermarkt kan ik overslaan. Hoe glimmend ze er ook uitzien aan de buitenkant, het gehele verhaal van de groenten in de supermarkt vind ik rot.

Michel Altorf- van der Kuil

December 2019

Dit bericht werd geplaatst in Kriebels, Praktisch Christendom? en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.