Samen zijn

contactMichel Altorf- van der Kuil

Geplaatst in Gedicht | Tags: , , , , , ,

Mozes, zijn verhaal

Mozes was gewoon de schapen en geiten van zijn schoonvader Jetro, de Midjanistische priester, te weiden. Eens dreef hij de kudde tot voorbij het steppeland, en zo kwam hij bij de berg Horeb, de berg van God. Daar verscheen de engel van de HEER aan hem in een vuur dat uit een doornstruik opvlamde. Mozes zag dat de struik in brand stond en toch niet door het vuur verteerde. Mozes kwam naderbij om dit verschijnsel van dichtbij te bekijken. Maar de HEER waarschuwde hem: “Mozes!”

“Ik luister,” was Mozes’ antwoord.

“Kom niet dichterbij en doe je sandalen uit, want de grond waar je op staat is heilige grond.” :zo sprak de HEER..  En God vervolgde: “Ik heb gezien hoe mijn volk behandeld wordt. Ik heb gezien hoe ze als slaven te werk worden gesteld. Ik ga daar wat aan doen, en jij Mozes, jij moet me daarbij helpen.”

Mozes antwoordde: “Ik? Wie ben ik dat ik U mag helpen? Weet u niemand anders? Mijn schoonvader Jetro, hij weet van aanpakken, maar ik? En zullen de Israëlieten mij wel geloven als ik bij hen kom en zeg dat U mij gestuurd hebt?”

God zei tot Mozes: “Ik zal bij je zijn op het moment dat jij met de Israëlieten spreekt, Ik zal bij je zijn als je voor de farao staat. Je moet zeggen: “De Heer heeft mij gestuurd, De Heer heeft besloten jullie hier weg te halen en jullie te brengen naar het land van jullie voorouders, het land van melk en honing. Het gebied van de Kanaänieten, Perizzieten, Amorieten en Jebusieten.”

Maar Mozes maakte bezwaar: “HEER, wie ben ik dat ik dat kan doen? Zullen ze niet zeggen dat ik teveel gesnoven heb? Die schaapsherder uit de woestijn, die heengezonden prins van het Egyptische hof? Ze zullen zeggen dat als zij niet luisteren, ik hen verrot zal slaan. Daarnaast ik ben tevreden met mijn leven, ik heb een vrouw, leuke kinderen en vriendelijke schoonouders. Wie kan dat nu zeggen?”

“Maar Mozes, ik biedt je een promotie aan. In plaats van over een honderdtal schapen en geiten te hoeden, bied ik je een baan van een herder over honderdduizenden aan. Juist die prins van Egypte die opkomt voor het recht, juist die herder die de woestijn als zijn broekzak kent, juist die persoon is geschikt voor deze vacature. Daarom dacht Ik gelijk aan jou!” : aldus sprak God.

“Mag ik hier even over nadenken en met mij vrouw overleggen?” Mozes twijfelde aan zijn kunnen. “Wat zal zij wel niet zeggen als ik zeg dat ik aangesteld ben om een paar honderdduizend mensen weg te leiden uit Egypte naar Kanaän? Ze zal me voor gek verklaren. Dat is een harstikke drukke baan met veel verantwoordelijkheden. Waarom ik? Mag ik hier even over nadenken? Daarnaast moet ik ook even in de Bijbel kijken of hier over teksten staan die ik kan gebruiken ter motivatie.”

“Die Bijbel moet nog geschreven worden,” was Gods directe reactie, “daarvoor is het nu nog te vroeg. Het gaat daar ook niet om. Ik richt mij direct tot jou, Mozes. Ik vind jou capabel genoeg om deze opdracht uit te voeren. Jij kunt het, daarom riep ik je ook vanuit deze brandende struik. Ik moest iets verzinnen om jouw aandacht te krijgen. Maar jij Mozes, jij kunt deze opdracht aan, dat weet Ik, want Ik ken jou. Ik ben degene die jou gemaakt heeft. Deze taak zal pittig voor je zijn, het is geen geringe opdracht, maar Ik weet dat jij deze opdracht aan kunt. Daar hoef je niet verder over na te denken, noch in stille tijd een overweging over te maken. Je kunt het, Ik vertrouw jou daarin. Wees daarmee gerust en ga er mee aan de slag.”

Maar Mozes antwoordde: “Neemt U mij niet kwalijk Heer,, maar ik ben geen goede spreker. Dat is altijd zo geweest en daar is nu geen verandering in gekomen nu U tegen mij, uw dienaar, gesproken hebt. Ik zal nooit de juiste woorden vinden.”

Maar de HEER zei: “Met jouw eerdere argumenten kon ik inkomen, maar nu sla je de plank behoorlijk mis. Iemand die echt niet kon spreken had nooit zoveel overwogen weerwoord gegeven als jij nu doet. Mozes, je weet je er aardig uit te praten, maar kom nu maar met een beter argument.”

“Mag ik er echt niet even nog een nachtje over slapen? Ik ben u best wel moe en een wel overwogen beslissing kan ik nu echt niet maken. Ook komt het mij nu ook niet uit om naar Egypte af te reizen. Veel geiten moeten bevallen, de schapen zijn stuurs vanwege te weinig voedsel, mijn schoonvader Jetro verwacht dat ik nog zeker wel een tijd bij hem zal werken….”

God brak Mozes af: “Natuurlijk zie je op tegen deze zware taak. Het zal geen leuke tijd zijn die je door gaat brengen met een grote verzameling klagers en zeurders. Want dat zijn het, dat volk van mij, bereid je daar maar op voor. Het zijn mensen en ze blijven verlangen naar het verleden, want toen was alles beter. Nou ja, dat denken zij. Veranderingen zijn eng en dat weet Ik. Adam was niet blij toen Ik hem de tuin uitzette, Eva evenmin. Ook bij Noach duurde het even voordat zijn enthousiasme het won van zijn angsten. Abraham ging ook niet geheel vrijwillig weg uit Ur naar Kanaän en Jakob heeft heel wat peentjes gezweet op weg naar zijn oom Laban  en ook weer op de terugweg, naar een ontmoeting met zijn broer Ezau. Alle  mensen die iets mogen doen in Mijn naam staan daar niet om te springen. Jij dus ook niet, dat had Ik wel verwacht. Maar je hebt gelijk, je zwamt teveel. Je broer Aäron zal je komen helpen, maar dan moet je nu wel op pad. Je kunt het! Ik geloof in jou!”

Een beetje morrend ging Mozes overstag: “Oké Heer, als zij het ook zo gedaan hebben….” Om dan zuchtend: “U gelooft echt in mij?”

God: “Jazeker Mozes. Ik hou van jou. Ik weet wat jij kunt. Ik vertrouw jou. Je kunt het echt. En je gaat niet alleen, Ik zal met jou mee gaan. Daar kan je van op aan.”

Aldus geschiedde. En Mozes keerde terug van de berg en ging naar zijn schoonvader Jetro en zie tegen hem: “Ik zou graag teruggaan naar Egypte, om te zien of de mensen van mijn volk nog in leven zijn” “Ga in vrede.” :antwoordde Jetro. Mozes zette zijn vrouw en kinderen op een ezel en ging op weg, terug naar Egypte.

Michel Altorf- van der Kuil

 

 

Geplaatst in bijbel, Uit de oude doos | Tags: , , , , ,

Birthstory

Via de NRC kwam ik bij Birthstory. Dit is een reportage (type podcast) over twee homoseksuele mannen die een kinderwens hebben. “This is a story about dreams and inspiring to have a better life” :vat één van de verslaggevers aan het eind van deze reportage samen. En op de één of andere manier heeft hij gelijk. Maar ik heb er ook een onbevredigend gevoel bij.

De twee mannen willen graag samen een kind en gaan een proces in waar gezocht wordt naar een eicel en een draagmoeder. Dit is moeilijk daar er in veel landen beperkingen zijn voor draagmoederschap en zeker als het een homoseksueel echtpaar betreft. Het uitzoeken van hoe en wat kost tijd, maar ook veel geld. Uiteindelijk komen ze in Nepal terecht, waar ze hun kind zouden kunnen krijgen.

Maar het verhaal belicht ook de andere kant. De reden waarom de vrouwen draagmoeder willen worden is vooral een financiële. Tijdens de zwangerschap ontvangen ze een klein bedrag en na de bevalling wordt een soort bonus uitgekeerd. Als een zwangerschap voortijdig afgebroken wordt, dan wordt er minder uitbetaald. In totaal ontvangen de draagmoeders nog geen €5000 voor een uitgedragen zwangerschap.

Het is een verhaal over de maakbaarheid van ons leven versus overleven. En die tegenstelling maakt het zo schrijnend. De wens van ons (hoe normaal gevonden in onze westerse wereld) bepaalt andermans leven. Deze reportage illustreert dat heet duidelijk. Doordat het over geboorte gaat met de bijbehorende gevoelens van de moeders, kunnen we een glimp opvangen van het leed dat wij door onze wensen anderen aan doen.

Maar een droom aan deze kant van de wereld geeft ook een mogelijkheid tot dromen aan de andere kant. Dromen en hopen op beter leven, een mooiere toekomst voor haar eigen kinderen en familie. De opoffering van de moeder geeft voldoende inkomen om eigen land te kunnen kopen, daarmee status en inkomsten ontvangen, waarmee haar kinderen een betere start krijgen dan zijzelf gehad heeft.

Ik vind het schrijnend en tegelijkertijd knap van de moeder. Want ik vraag mij af of ik zo diep zou kunnen gaan. En daarin zit mijn onbevredigend gevoel, want als ik het niet zou kunnen, waarom zou ik er dan een ander voor op laten draaien? *)

Luister hier naar de Podcast.

Michel Altorf- van der Kuil

*) Let wel, ik heb het niet specifiek over een kinderwens. Het normale leefgedrag van mij heeft al een dergelijke invloed op mensen aan de andere kant van de wereld. Denk hierbij aan kinderarbeid, sweatshops, delven van grondstoffen, productie van tropische producten, etc..
Geplaatst in Krabbels | Tags: , , , ,

Chocolade

Gisteren kwam de Gezondheidsraad met nieuwe voedingsadviezen. De laatste tijden hoor ik steeds meer over al dan niet gezonde voeding. Ik raak het overzicht kwijt. Vroeger, toen ik nog een kind was, was het gewoon gemakkelijk: een boterham met kaas was gezond, een stuk taart niet. Maar tegenwoordig ligt het een stuk genuanceerder. Want je kunt taart gezonder maken door de ingrediënten te veranderen. Wij hebben een kookboek waar bij het bakken van taarten kokosolie in plaats van boter wordt gebruikt. Volgens de auteur van het kookboek zou kokosolie gezonder zijn. Als je in de voedingswijzer gaat kijken zal je zien dat beide soorten vet een gelijke waarde heeft aan verzadigd vet. Een deel van het kokosvet is Laurinezuur. En ik citeer: “Maar laurinezuur is van de verzadigde vetten, in vergelijking tot koolhydraten, het vetzuur dat het cholesterol het sterkst laat stijgen.” aldus de voedingswijzer over het kokosvet. Er is dan ook geen officiële gezondheidsclaim voor Kokosolie.

Quinoa, Gojibessen, kokosolie en kokosbloesemsuiker, het lijkt erop dat alles wat van ver komt gezond is en wat we gewoon in Nederland kunnen verbouwen dat niet is. Het geeft mij het gevoel dat de mensen elders dan ook gezonder en langer leven dan wij hier. Maar dat is niet waar. Volgens het CBS doen we het niet slecht, zeker de Nederlandse man behoort tot de langstlevenden in Europa. Dus waar doen we het eigenlijk voor?

Het is waar, we worden steeds dikker, dat constateert ook het CBS. Maar slaan we niet een beetje door? Volgens mij zijn we door al het aanbod in de supermarkten het overzicht kwijtgeraakt. Het gewone advies, wat ik eigenlijk 25 jaar geleden al hoorde op mijn HBO opleiding (“eet gevarieerd en niet teveel”) geldt nog steeds. Dat betekent dat je keuzes moet maken in dat en hoeveel je eet.

En daarom ben ik eigenlijk wel blij met de adviezen van de gezondheidsraad. Minder alcohol, minder sapdrankjes, neem dan liever thee of filterkoffie, volkorenboterhammen, ongesuikerde muesli en meer peulvruchten. Dit zijn adviezen die goed passen in mijn huidige leven. Wij eten thuis al vegetarisch en zeer gevarieerd. Vaak maken we gebruik van de groenten en vruchten van het seizoen.

Dus heb ik vandaag het advies van het Gezondheidsraad mij goed ter harte genomen. Ik heb mijn koffie (zoals gewoonlijk) weer met de hand gezet. En daar we meer peulvruchten moesten gaan eten, heb ik gelijk maar daad bij het woord gevoegd. Of zijn niet alle bonen peulvruchten? 😉

IMG_6019

Geplaatst in Krantenkriebels | 3 reacties

Abba

Terwijl ik werk luister ik via Youtube naar muziek van Abba. Ik luister naar nummers uit hun begintijd en hun latere muziek. Waarbij de oudste nummers vooral gaan over de vreugde in het leven, een nieuwe liefde en hoop en lol gaan, worden de latere nummers rustiger en serieuzer. De liefde gaat kapot, de lol blijkt niet zaligmakend. Dat blijkt ook uit het persoonlijke leven van de bandleden. Hun relaties worden verbroken en op die manier worden ze getekend door het leven.

Mijn werkzaamheden bestaan op dit moment uit het opzetten van een eenmanszaak. Het werk is leuk en moeilijk tegelijk. De lol zit in het opzetten van een droom, ik kan mijn eigen ideeën handen en voeten geven. Ik mag mijn ideeën uitwerken tot een werkelijk product naar mijn eigen inzicht. En daarin zit ook de moeilijkheid, want soms heb ik teveel ideeën of ben ik heerlijk ongestructureerd. Dan gaan de gedachten voor een workshop zich mengen met een thema voor een hoofdstuk in mijn boek. Of komt een leuke werkervaring uit het verleden uit het niets oppoppen om verwerkt te willen worden in een cursusvorm, die ik net geheel anders had uitgewerkt. Om de chaos te vergroten moet ik tussen deze voorbereidende werkzaamheden ook netwerken, praktische workshops volgen of symposia volgen. Andere momenten ben ik net lekker op gang, dan word ik geroepen door het  huishouden (of de klussen in huis).

Op dit moment zit ik dus in een hoopvolle periode in mijn leven. Ik ben iets nieuws aan het opzetten, iets dat ik nog nooit gedaan heb. En dat is leuk. Maar wat heeft Abba daarmee te maken? Ik zit in de periode van de vreugde in het leven, nieuwe liefdes en lol. Maar net als de muziek van Abba, weet ik dat na deze periode ook een periode komt met moeilijkheden. Er komen werkrelaties die eerst opgezet gaan worden maar die ook weer verbroken worden. Ik doe nieuwe contacten op, maar ook zullen contacten worden verbroken. Met het voorbereiden van een eigen bedrijf zullen er ook littekens in mijn leven komen. En dat is nu niet iets waarop ik mij verheug. Het betekent echter wel, dat ik werk heb dat ik waardevol vind, dat mijn hart in mijn werk kan liggen.

Grappig, als het echt pijn doet als er iets verandert, of als je afscheid moet nemen van iets of iemand, dan besef je je weer dat je leeft, dat het je aan het hart gaat, dat het een essentieel onderdeel is van je leven. Op zo’n moment weet je weer even wat belangrijk voor je is. En dat kan je weer stimuleren om verder te gaan om weer zo’n litteken op te gaan doen.

Michel Altorf- van der Kuil

 

Geplaatst in Barrevoets, Beroep | Tags: , ,

Colportage

In de winkelstraat liep ik achter een vrachtwagen aan. Het was al wat later op de ochtend, maar de bevoorrading van de winkels was nog in volle gang. Aan mijn linkerkant op een kruising stond een man. Hij hield een bord vast met de tekst: “Jezus zegt: Ik help je in jouw leven” Hij zei geen woord, hij stond er alleen met dat bord vast in zijn hand.

Ik liep rustig verder achter de vrachtwagen. Een man aan de rechterkant van de straat kwam op mij af en liet mij een foldertje zien. Iets met Jezus en kerk en God, ik heb het niet goed bekeken. Ik schud mijn hoofd en zeg, alsof het een telefoonabonnement is: “Nee dank u, ik ben al Christen”

 

Geplaatst in Overig

Aankloppen

Gisteren in de kerk luisterde ik naar de voorganger. Hij was juist begonnen met de overdenking. Zijn eerste woorden klonken door de kerk. Plots hoorde ik een kloppen. Zachtjes alsof de verwarming aan het tikken was.

“Ik sta voor de deur en klop” (Openbaring 3:20). Stel dat Jezus daar stond? Wij hebben niet opengedaan. Ik heb niet open gedaan. Bang voor de teleurstelling, omdat Hij er niet zou staan? Of bang om af te gaan, mijn gezicht te verliezen, voor al die mensen om mij heen? Ik vrees dat laatste.

Geplaatst in Krabbels | Tags: , ,

“Mind your step”

4 mei 2015

In Ede wonen mijn vrouw en ik de dodenherdenking bij. 44 namen worden na de stilte van 2 minuten opgelezen. 44 namen van mensen die omgekomen zijn in de gemeente waarin zij toen woonden. 44 mensen die hun leven gaven door middel van het verzet. 44 mensen namen een risico en verloren daarbij hun leven. Hun leven en hun werkzaamheden stonden in het teken van anderen. Deze mensen richtten hun leven zodanig in, dat zij niet hun leven, maar juist het leven van degene die onderdrukt werd, degene die moest vluchten, belangrijker vonden dan hun eigen leven.

4 mei 2015

Bij een anti islambijeenkomst in Dallas, Texas worden twee mensen doodgeschoten. Een onderdeel van deze bijeenkomst was een tekenwedstrijd voor de beste cartoon van de profeet Mohammed. Geert Wilders sprak op deze bijeenkomst en hij reageerde:

“Mijn enige antwoord is doorgaan, al wordt het er niet makkelijker op. Maar ik zal nooit buigen voor geweld en terreur en voor de vrijheid van meningsuiting en tegen de islamisering blijven strijden in Nederland en daarbuiten. Maar erg heftig was het wel vandaag.”

De vrijheid van meningsuiting lijkt in mijn ogen vaak op het uiten van de eigen mening, ongeacht wat een ander daarvan denkt. Het eigen leven staat centraal, het leven van een ander doet er minder toe. Je uit jouw mening op zo’n manier dat je daarmee een ander schoffeert of kwetst. Het maken van een cartoon van een profeet van een levensovertuiging of geloof waar je het niet mee eens bent, is daarvan een voorbeeld. De andere mens stel je daarmee niet gelijk aan jezelf. Je plaatst hem onder je, je vind hem minderwaardig.

4 mei 2015

Vandaag ontmoeten twee uitersten elkaar. Mensen hun eigen leven van minder waarde achtten,  om mensen in levensgevaar te kunnen helpen. En mensen die zichzelf op de voorgrond plaatsen, door anderen naar beneden te halen.

Die laatste ontwikkeling lijkt de laatste tijd meer op te komen. En daarmee naderen we een afgrond, elke dag weer een stap dichterbij.

Geplaatst in Krabbels, Krantenkriebels, Praktisch Christendom? | Tags: , , , , ,

The Lord is my Shepherd,

Gisterochtend, zondag, had ik mijn eigen theologische conferentie, hier in Kopenhagen. Met de metro ging ik naar de ICC, de International Church Conference…, ehm…, International Church of Copenhagen ;). Ik werd er hartelijk ontvangen, er werd gevraagd naar de reden van mijn komst en bezoek naar Kopenhagen. Helaas moest ik hen teleurstellen, daar dit bezoek waarschijnlijk mijn enige bezoek aan deze kerk zou zijn.

Er was me gezegd dat er Avondmaal gevierd zou worden, ook was de liturgie nog niet gereed. Deze zou later uitgedeeld worden. Althans, ik begreep het niet direct. Het werd mij duidelijk toen de voorganger het aan het begin van de dienst nogmaals vertelde. Ik liep verder de kerk in en nam een liedboek mee.

Ik was vroeg, de kerk was nog leeg. Enkele mensen zaten verspreid door de kerk. Lege banken waren het aanblik en de mensen die er waren, waren getooid met een grijze krans. Een stervende gemeente, zo dacht ik. Totdat zij binnenkwam. Als Afrikaanse met strak wit blonde krullen viel ze me erg op. Haar binnenkomst nodigde mij uit om rond te gaan kijken. In de kerk, waar ik voornamelijk blanken ontmoet, zaten hier mensen uit India, Sri Lanka, Centraal Amerika, Azië, het Midden Oosten, Afrika, USA.

De wereld was deze morgen in één kerk samengekomen voor God. Op een bescheiden manier en op kleine schaal deelden mensen uit alle streken van de wereld, hun liefde voor God.

Geplaatst in Kriebels, Praktisch Christendom? | Tags: , , , ,

What about the church?

In april loop ik door Kopenhagen. We logeren on Orestad, een moderne wijk ten zuiden van het centrum. Normaal geniet ik van moderne architectuur, maar hier komen de gebouwen onmenselijk over. De omgeving is steriel te noemen, onpersoonlijk, massief. De gebouwen en de omgeving missen details, hebben veel grove herhalende motieven. Ik zie veel grauw beton of grote vlakken beton. Het doet mij denken aan de binnensteden in de USA: grotesk, anoniem, inhoudsloos.

Dus pak ik de metro naar het centrum. Ik stap daar uit op het hoofdstation. Het is er druk. Veel mensen zijn op deze (zater-)dag op de been en geven me een Amsterdams gevoel. In kolonne lopen we een soort Nieuwendijk op; wisselkantoren, souvenirwinkels en goedkope smaakloze kledingwinkels. Ik wordt er niet vrolijk van.

Ik verlaat de winkelstraat en begin aan een zwerftocht door de straten van Kopenhagen. Ik begin de charme van de stad te proeven. Mooie gestucte gebouwen, veel kinderkopjes en gezellige restaurantjes kom ik tegen. Ik loop langs het beursgebouw naar de havens en ik ontmoet een gids met groep op Segways. Ze stoppen en de gids begint al gelijk te vertellen over het uitzicht met de pakhuizen aan de overzijde.

Nog steeds bevangen door de stad en haar drukte zoek ik de rust op. Ik zie een kerk. Ik ga daar naar binnen en lees op een bord:

IMG_4946

In een wereld waar we de drukte om ons heen hebben, onze eigen omgeving scheppen en ons laten leiden door techniek, een wereld waarin normaal niet goed genoeg is, een wereld waarin we niet meer op elkaar wachten en waarin het eigen plezier voorrang heeft op dat van de ander, een wereld waar de rust en de momenten voor elkaar alleen op afspraak zijn, hebben we God uitgebannen. Er is geen ruimte meer voor mystiek en toeval. De wereld is van ons, We hebben God niet meer nodig.

Geplaatst in Krabbels, Praktisch Christendom? | Tags: , , , , ,