In het “Onze Vader” zeggen we vaak de zin: “Vergeef ons onze schulden, zoals ook wij hebben vergeven wie ons iets schuldig was.” Oftewel, als iemand “sorry” tegen je zegt, het meent dat hij er van baalt dat het zo gegaan is als het gegaan is, dat hij een misser heeft gemaakt en daar spijt van heeft, dan moet de situatie ook voorbij zijn, op het moment dat jij die spijt accepteert. Vergeven is vergeven. Het is voorbij, het is over, je ziet de ander door nieuwe ogen. Er is weer een nieuwe start.
Onlangs had ik het wel degelijk verprutst op mijn werk. Binnen de samenwerking met een aantal collega’s had ik te weinig, onduidelijk en verkeerd gecommuniceerd. Zo waren er wel dingen blijven liggen die allang afgehandeld hadden moeten zijn. Een deel had ik dan wel weer doorgegeven aan één van de collega’s, maar verzuimd te checken of daar actie op ondernomen was. Geen wonder dat ik op een gegeven moment op mijn falie kreeg dat ik dingen had laat liggen die belangrijk zijn, dat ik de taken niet overdraag, dat ik niet communiceer. En dit was niet de eerste keer dat dat gebeurde de laatste tijd. Mijn chef had alle recht om mij op mijn falie te geven.
Maar na dit moment, van compleet inboeten van vertrouwen, kwamen mijn collega’s en ik bijeen. Één van hen deed het woord en sprak over vergeving. Ze zei: “dat je als Christen moet blijven vergeven, blijven zien dat elk mens zijn eigen fouten maakt, maar ook elk mens zijn eigen nieuwe mogelijkheden en kansen mag krijgen. Ieder mens heeft elke keer weer de mogelijkheid voor een nieuwe start, zelfs al is het alleen maar omdat je dat zelf ook zult waarderen. De harde gedachten, die tussen mensen kunnen gaan ontstaan, die moeten weg. De muren die soms worden opgetrokken mogen niet bestaan.”
Ik mocht weer opnieuw beginnen. Mijn fouten waren weggeveegd, voorbij. Ik kreeg ruimte om een nieuwe start te maken. Maar het gaf mij ook de ruimte om fouten te mogen maken en die te bespreken. Het gaf mij ook ruimte om vragen te kunnen stellen over wat onduidelijk was. Daardoor eigenlijk ook ruimte om beter te gaan functioneren. De vergeving die ik kreeg, schepte een nieuwe situatie.
En dat is vergeving, dat is ook leven uit genade. Ieder mens heeft zijn fouten, elk mens is niet perfect. Maar om elke keer bij de fouten stil te blijven staan en het goede van de mens vergeten, maakt de sfeer tussen mensen wrang. Het wegnemen creëert weer openingen, mensen komen weer tot elkaar en kunnen weer opnieuw beginnen. En dat elke keer weer opnieuw.
Dat vergt wel moed en kracht. Maar het is wel gaaf als het gebeurt.
Michel Altorf-van der Kuil
tothebeach67
