Hé Matt, wat heb jij op je rug?
Da’s mijn nieuwe Ay-reel, het nieuwste van het nieuwste.
Ja, ja, en eh, dat gebruik je voor je “schrijven”?
Tuurlijk, dit werkt zo gaaf en makkelijk joh, geen gedoe meer met zwaar klei, dat weer overgeschreven moet worden. Die Ay-clay was heel aardig, maar je bleef wel een gewicht meesjouwen, dat wilde je niet weten. Deze Ay-reel is een heel stuk lichter en op een andere manier nog handiger.
En eh, hoe werkt zo’n “Ay-reel”?
Allereerst open je hem, je legt um neer en hij rolt als vanzelf open. Het voordeel van deze is, dat je um niet steeds terug hoeft te rollen, wat je wel steeds moet doen met de veelgebruikte Maikro-slof. Nee, deze kan je gewoon daar laten liggen waar je gebleven bent. De inkt droogt ook sneller en, dat is echt een voordeel, het papyrus is ook ongevoeliger voor bederf. Bij die Maikro-slof moet je steeds maar weer een spulletje overheen smeren, anders bederft de papyrus. Nee, Ay-reel heeft dat goed voor mekaar, geen gedoe meer met extra spulletjes, gewoon direct klaar voor gebruik.
En dan “schrijf’ jij je “verhaaltjes”?
Nou, weet je, toen ik nog gewoon mijn werk als tollenaar had, noteerde ik van alles. Wie er langs was gekomen, wie er wat betaald had en waarvoor. Het waren hele verslagen, daarvoor had ik overigens een Maikro-rock. Mens, dat was een werk, maar die Romeinen die wilden niets anders dan dat systeem. Een systeem dat stond als een huis zo zeiden ze. Hopeloos ouderwets, en absoluut niet flexibel. En maakte je een foutje, kon je het niet verbeteren. Nee, sinds die tijd heb ik het helemaal gehad met Maikro. Nee, doe mijn maar mijn Ay-reel, ben sinds ik met jullie meega, met een dagboek begonnen. Er gebeuren zoveel rare dingen, die moet ik gewoon opschrijven:
Gisteren weer zoiets raars beleefd.Twee dingen eigenlijk. Een leider van de synagoge kwam bij ons. Hij zag er niet uit, kompleet in verdriet, kleding gescheurd en as op zijn hoofd, echt in rouw. Hij vertelde ons dat zijn dochter dood was. Nog raarder was, dat hij juist aan Jezus vroeg om zijn hand op zijn dochter te leggen. Dan zou ze weer tot leven komen. Dat geloofde die man! Ongelofelijk toch? Dood is toch dood? Maar nee, deze man wist dat Jezus haar weer tot leven zou kunnen brengen. En Jezus ging met hem mee! Zomaar, naar het huis van de leider (ik ben zijn naam even kwijt), om wat te doen?
Maar onderweg gebeurde er nog wat. Net voordat Jezus benaderd werd door deze leider (lastig hoor als je zijn naam niet meer weet), had hij nog het één en ander verteld. Wij liepen naar dat huis toe, maar de halve menigte ging mee. En daarbij was ondermeer een onreine vrouw (Ik moet zeggen Jezus trekt wel de meest rare mensen aan (dat zegt ook wat over mij
)We liepen door de hoofdstraat, langs de kruidenier van Abraham Hosea, en toen leek het alsof deze vrouw struikelde, en tegen Jezus aanviel, maar het was niet zo. Het leek erop. Het was echt zo’n tikje.
Jezus bemerkte dat (die man merkt echt alles)en draaide zich om en zei iets van: “Je geloof heeft je gered” Gered, waarvan dan? Ik snapte er helemaal niets van. Ik naar die vrouw toe, en ze vertelde me dat ze als 12 jaar menstrueerde. Mens, 12 Jaar! 12 jaar onrein overigens, jakkes! En die vrouw waagt het Jezus aan te raken en Jezus vindt het nog okee ook. Maar ook raar dat die vrouw gewoon dacht dat ze Jezus moest aanraken om genezen te zijn.
Wat zijn dit voor mensen die weten dat ze Jezus kunnen vragen om hun te helpen?
Maar goed, we kwamen aan bij het huis van de leider (het irriteert me echt dat ik zijn naam niet meer weet). Alles was al geregeld, buiten stonden de fluitspelers reeds te spelen en te wachten. Ook stond de halve buurt er te wenen. De begrafenis was al geregeld. Het was dat de vader er dus niet was, anders was het kind allang begraven.
Jezus stuurde al de mensen naar huis. “het meisje is niet dood”:zei hij. “ze slaapt.” Nou dacht ik, nu heb je de poppen aan het dansen, dat zeg je toch niet bij een komende begrafenis. Maar nee, de mensen gingen weg, weg van het huis, de fluitspelers stopten en verlieten de plek. Net als de buurtbewoners. Ze gingen ook gewoon. Wat is er toch met Jezus dat ze dat doen?
Maar hij ging naar binnen, hij pakte haar hand vast (zo vertelde hij me later)en ze stond op. Ik heb haar zelf gezien, ze leefde echt zowaar ik hier sta. Ze leefde echt!
Dit soort dingen moet je gewoon opschrijven en vertellen aan mensen die het willen horen. Het is zo gaaf om dit mee te mogen maken!
En? Wat vind je ervan?
Wat wil je hiermee bereiken?
Ik denk dat het goed is dat het opgeschreven wordt, om gewoon te verspreiden onder de menigte. Het lijkt mij gaaf om dit te gaan uitgeven, ik heb al een adresje Duplicatus heet ie, ook in Jeruzalem. Dan kunnen mensen ook lezen wat er nu gebeurt hier in ons landje.
Tja, als je het wil gaan verspreiden, dan moet er nog een hoop aangebeuren. Je bent te uitgebreid, er zitten teveel eigen vragen bij, je zit um teveel in de details, ik wil er wel eens naar kijken hoor, maar dan krijg je um wel ontzettend rood terug. Ik durf te wedden dat er ook nog de nodige spelfouten in zitten. Nee, jouw stukjes zullen niet snel door iemand anders gelezen worden, laat staan op waarde worden geschat. Als ik jou was zou ik meer gaan voor een verhaal met plaatjes erbij, Over een kleine held uit Galilea ofzo, die tegen de romeinen strijden. Fantasie heb je genoeg, maar schijven???
Oh, en jij denkt natuurlijk dat je het beter kunt? We zien je wel slijmen met Jezus, jij lievelingetje! Als je zo nodig denkt dat je het beter kunt, waarom ga je dan zelf niet schrijven, Johannes?
Michel Altorf-van der Kuil
(klik hier om te lezen wat de tekst is geworden (Mattheüs 9:18-26))
tothebeach67
