Via een tweet bereikt mij de brief van Mauro Manuel. Mauro leeft reeds 10 jaar in Nederland en moet terug naar Angola (NOS Maandag 19 sep). In Juni heeft hij een openbare brief geschreven aan Minister Leers waarin hij aangeeft niet te begrijpen waarom hij terug moet. In deze brief staat een passage die ik u niet wil onthouden:
“Ik heb de afgelopen donderdag moeten tekenen voor vrijwillige terugkeer naar Angola. Het is heel verschrikkelijk om op papier te tekenen dat je binnen dertig dagen het land moet verlaten. Ik heb getekend dat ik vrijwillig terugkeer maar ik zou nooit vrijwillig willen gaan. Ik heb geen keus gehad. Ik ben bang dat ik opgepakt word als ik mij niet vrijwillig terug zou laten keren.”
Hij heeft moeten tekenen voor vrijwillige terugkeer naar Angola. Hij heeft getekend, maar alleen omdat hij dacht geen keuze te hebben. Mocht Mauro later in de problemen komen, dan kan de regering van Nederland tenminste zeggen: “Nee hoor, hij is niet onder dwang gegaan, hij is vrijwillig naar Angola terug gekeerd. Kijk hier maar, hij heeft er zelf zijn handtekening onder gezet.”
Afgelopen weekeinde werd er bij mij in de buurt de slag om Arnhem herdacht. De slag werd weliswaar verloren, maar het einde kwam van de Duitse overheersing kwam in zicht. Een einde van een tijdperk, waarin mensen om verschillende redenen vanuit hun vertrouwde omgeving werden weggehaald en gebracht werden naar wat minder aangename oorden. Deze mensen gingen geheel niet vrijwillig naar die andere oorden. Maar kennelijk hoorden ze niet op de plaats waar ze waren. Een enkeling van de oorspronkelijke Nederlanders nam het voor ze op. Daardoor kreeg een enkeling ook een gezicht.
Twee gebeurtenissen in relatie met elkaar gebracht, doordat ze binnen drie dagen gebeurden. En dan zie ik een overeenkomst. Helaas wel, ook nu worden er mensen getransporteerd naar plaatsen waar ze liever niet willen zijn. Hoe het daar met ze verder gaat weten we maar ten dele. Het merendeel van de groep die op dezelfde manier als Mauro ‘vrijwillig’ naar elders gebracht wordt heeft namelijk geen gezicht. zouden ze nog leven? Zouden ze eenzelfde kans hebben als dat ze hier in Nederland gehad zouden hebben?
Ik lees de brief van Mauro en ik schaam mij, dat ik in dit land leef. Waar mensen gedwongen worden dingen te tekenen waar ze niet achter staan. Ze worden gedwongen voor dingen te tekenen, die ze niet willen doen. Mauro een gewone jongen van 18 jaar oud. Op een leeftijd dat hij eigenlijk zich druk maakt over een app die niet werkt, of welke studie hij wilt gaan doen. Maar hij moet als een volwassene keuzen maken waarvan zijn leven afhangt. Waarbij hij keuze moet maken om te overleven.
Ik schaam mij ervoor dat ik in dit land leef, waar een beleid als dit wordt uitgevoerd. Ik schaam me dat ook ik er niets aan doe om dit te voorkomen. Dat ook ik gewoon door ga met mijn beschermde leven in onze maatschappij. Wat als het water mij tot de lippen staat?
Michel Altorf-van der Kuil
tothebeach67
